World Cup Sydney 

Het startte eigenlijk echt in December 2011, met zwemmen als zijweg koos ik ervoor om 100 procent voor het handbiken te gaan. Het zou een zware taak worden om een nominatie te halen voor Londen, aangezien ik op het podium moest komen in één van de 6 belangrijkste wedstrijden. Dit moest gebeuren op een van de World Cups, Sydney (Australië) en Segovia (Spanje) of op de Wereldkampioenschappen in Roskilde (Denemarken). Na 3 wedstrijden was het dan zover, we vertrokken naar Australië met de Nederlandse selectie. Het begon met veel pech in Duitsland, een gebroken ketting na de start, vervolgt door een Nederlandse wedstrijd waar ik won met een goed gevoel omdat ik net twee weken in Zuid-Limburg waar ik was voor een trainingsstage. Toen een Europese wedstrijd in Frankrijk, waar ik me super voelde maar waar het eigenlijk een beetje mis ging door een tactische fout. Maar toch was het gevoel nog erg goed en ik ging met goed vertrouwen naar Sydney.

Op 26 april vertrokken we vanuit Amsterdam naar Hong Kong om vanuit daar naar Sydney door te vliegen. Na een erg lange maar soepel verlopen vlucht kwamen we aan op het vliegveld van Sydney. Daar werden we opgewacht door iemand die daar woonde en vervoer regelde voor sporters die naar Australië kwamen. Hij bracht ons naar ons appartement en rond 22.30 uur lag ik in m`n bed, helemaal aan de andere kant van de wereld. Ik sliep meteen goed en werd ook niet wakker behalve van de wekker die de volgende ochtend ging.  Eerst ontbeten met z`n allen (Het team bestond uit; Bondscoach Eelke, Soigneur Nico, Mechanieker Martin en de handbikers Laura de Vaan, Nicole den Dulk, Mischa Hielkema, Tim de Vries, Johan Reekers en ik)in een restaurant vlakbij het appartement. Daarna besproken hoe de dagen eruit kwamen te zien, boodschappen gehaald en fietsen in elkaar gezet. De dagen voor de wedstrijden lekker kunnen trainen op de fiets en in het zwembad, ik was er klaar voor.

Op woensdag 4 mei om 11.00 uur startte de wegwedstrijd. We startte met 10 man in de klasse H4, waaronder Tim en Johan voor Nederland. De Amerikaan Oscar Sancez en de Zuid-Afrikaan Ernst van Dyk zouden de groten mannen zijn in de wedstrijd, ik bleef daarom strak in het wiel van een van deze twee mannen rijden om goed te kunnen reageren op een eventuele demarrage. Het parcours was groten deels over een racecircuit en deels over een weg naast het circuit. Er stond erg veel wind en het was ook wel een beetje heuvelachtig, maar vooral de wind maakte het zwaar. De eerste ronde verliep rustig, toen kwam er een versnelling en uiteindelijk reed ik samen met Oscar Sancez voor de rest, achter ons was een klein gaatje met de ex-formule 1 coureur Allesandro Zanardi en Johan Reekers. Zei konden het gat snel dichten en we kwamen met z`n vieren voor te zitten. Het tempo lag erg hoog en dat kwam vooral door Oscar. Ik was blij te kunnen volgen dus ik was niet voorop te zien, ik voelde me niet super meer want was helemaal kapot door het hoge tempo. Heuvel kon ik goed mee maar toen werd er voor de zoveelste keer hard doorgetrokken naar beneden, het tempo lag rond de 60 km/h en ik moest er gewoon af…… Erg balen maar geen tijd om op dat moment de bedenken. Ik moest even m`n rust pakken om zo goed aan te kunnen sluiten bij de tweede groep die inclusief mij uit vijf personen bestond. Na en ronde gereden te hebben was ik weer redelijk hersteld en vond ik het tempo te laag liggen vooral omdat er maar twee mannen reden en de andere alleen maar in het wiel zaten. Ik kon hem hard doortrekken en er vielen twee mannen af waaronder de Zuid-Afrikaan en paralympisch kampioen Ernst van Dyk, hij had schijnbaar de vorm nog niet te pakken. Toen zaten we nog met z`n drieën in de tweede groep, met een Australiër en Tim de Vries. Zei deden beide erg goed kopwerk en aangezien ze mij niet vroegen over te nemen bleef ik in het wiel volgen. In de laatste kilometer nog wel een afspraak gemaakt met Tim zodat we beide voor de Australiër konden finishen. Ik trok hem net voor de top van het laatste heuveltje hard door en kon alleen naar de solo naar de finish rijden, Tim nam zoals afgesproken niet van hem over en versloeg hem wel in de sprint.

Dat was het dan, 4^e plaats, eigenlijk alleen maar teleurgesteld hoe gek het ook klinkt. Ik ben er namelijk gewoon hard afgereden door de mannen waar ik bij had willen zitten, afgezien van de Amerikaan want dat was bekend dat hij ver boven iedereen staat op het moment. Maar ik ben gefinisht op ruim 8 (!) minuten van Oscar en op 5 minuten van de Italiaan en Johan Reekers. De derde plek die ik heel erg graag had willen halen omdat dat een nominatie voor Londen zou betekenen. En wat ging er nu mis? Ik weet het nog steeds niet, ik voelde me gewoon niet goed en het lukte gewoon niet. Maargoed, daar zal ik jullie niet al te veel mee vermoeien want dat heb ik al met mezelf gedaan de gehele donderdag… (haha, nu kan ik erom lachen..) Maar op donderdag werd te team relay verreden, het was nog niet bekend wie dit ging rijden. Hierbij moet je met 3 verschillende mensen uit drie verschillende klasse`s  een soort estafette rijden. Hiervoor was het dus of Johan of Tim of ik die voor onze klasse mochten rijden. De bondscoach had besloten Johan te laten rijden, hij heeft in de wegwedstrijd de nominatie gehaald en zo konden wij ons optimaal voorbereiden op de tijdrit. We zijn Donderdag met Eelke, Mischa en Tim naar het Tijdrit parcours geweest om daar het parcours goed te kunnen verkennen.  Ik wist dat het hier moest gebeuren, maar toch twijfelde ik. Alle keren dat ik bij een wedstrijd ben geweest waar zowel een tijdrit als een wegwedstrijd gereden moest worden eindigde ik altijd het best in de wegwedstrijd..

Vrijdag morgen, 11.45 uur vertrok ik vanaf de start om daar m`n tijdrit van 16,5 kilometer te rijden, dit waren drie rondes van 5,5 kilometer. Ik had de bondcoach gevraagd elke ronde de achterstand of voorsprong van Johan door te geven, omdat ik inschatte dat hij 3<sup>e</sup> zou worden. Na de eerste ronde riep hij mij dat ik gelijk lag, een kleine glimlach kwam er op m`n gezicht omdat ik de eerste ronde voor m`n gevoel gespaard gereden had. Toen kwam ik voorbij na de twee ronde, 10 seconde boven hem riep hij, shit… de laatste ronde, halverwege stond Eelke weer en riep mij dat ik nog 3 seconde achter lag op de 3<sup>e</sup> plaats, toen ontplofte ik een klein beetje, haha, er kwam ineens weer een hoop energie mijn armen in en wist dat het erin zat, compleet gesloopt met een frequentie van ongeveer 40 rpm kwam ik over de finish gerold, viel half m`n fiets uit en ben eerst is een minuut op de grond gaan liggen om weer een beetje bij te komen. Toen weer in de fiets een beetje uitrijden, toen kwam ik Nicole tegen die aan het inrijden was voor haar tijdrit en ze feliciteerde me, 3^e plaats! Echt ongelofelijk, zo blij dat ik was, ik ben derde geëindigd in een Wereldbeker wedstrijd en even later realiseerde ik me dat dat een hoop vliegen waren die ik had gevangen, voor het eerst op het podium bij een Wereldbeker wedstrijd, een nominatie voor Londen 2012, een A-status en m`n eerste perfecte tijdrit… Wel zat ik 1 ½ minuut achter winnaar Oscar Sanchez, maar dat maakte me niks uit, ik had een hele grote stap gezet. Met 8 seconde voorsprong op Johan Reekers die een 4<sup>e</sup> plaats haalde. Mijn gemiddelde snelheid was 36,5 kilometer per uur, met alle risico in de laatste ronde waarbij ik tegen een kunststof afzetting reed en bijna tegen een stoep klapte omdat ik de bocht waar wat steentjes lagen iets te hard nam… Maar het maakt niet uit, ik heb de stap gezet die ik wilde. Ook belangrijk, met dit resultaat mag ik ook starten op de Wereldkampioenschappen september dit jaar.   In de middag m`n fiets weer ingepakt omdat we de volgende morgen om 6.30 uur weer vertrokken naar Nederland. De avond nog wel gezellig afgesloten met de groep door uit eten te gaan. Op dit moment zit ik in het vliegtuig vanaf Sydney naar Hong Kong, waar we zes uur moeten blijven om vervolgens verder te gaan naar Amsterdam .

Wat betekent de nominatie die ik gehaald heb nu eigenlijk? Om eerlijk te zeggen, geen idee… Het enige wat ik weet is dat ik dit nodig heb om me in 2012 te kunnen kwalificeren en dan mag ik starten op de Paralympische Spelen in Londen. De eerste stap is dus gezet! Verder ga ik me er is goed in verdiepen wat het allemaal inhoud, waaronder de A-status maar dat gaat me ook duidelijk uitgelegd worden door o.a. de bondcoach. Het enige waar ik mee bezig was, was keihard trainen om ze hard mogelijk te kunnen gaan op de fiets, en dat is mede dankzij mijn geweldige begeleidingsteam en super sponsoren gelukt!

Nu eerst een zondag even lekker niks, om me vervolgens weer voor te bereiden voor drie belangrijke wedstrijden, dit begint bij een P1 wedstrijd in Piacenza (Italië), direct daarna door naar Zwitserland om daar ook een P1 wedstrijd te rijden. Na deze wedstrijd reizen we met de auto terug naar huis om daar aansluitend vanaf Schiphol te vertrekken naar Segovia (Spanje) waar een Wereld beker wedstrijd is. De weg naar Londen is nog niet gereden… 

Resultaten van het Nederlandse team in Sydney:

Nicole den Dulk      Klasse H2
Tijdrit:                 4^e plaats          
Wegwedstrijd:       7^e plaats

Laura de Vaan:      Klasse H4 (enige deelneemster in haar klasse)
Tijdrit:                 1^e plaats         
Wegwedstrijd:       1^e plaats

Mischa Hielkema:    Klasse H2
Tijdrit:                 5^e plaats
Wegwedstrijd:       8^e plaats

Tim de Vries:         Klasse H4
Tijdrit:                 5^e plaats
Wegwedstrijd:       5^e plaats

Johan Reekers:      Klasse H4
Tijdrit:                 4^e plaats
Wegwedstrijd:        3^e plaats = nominatie

Webdesign - 101 Foto's © 2009