verdere uitslag:
3. Norbert Mosandl (GER)
4. Johan Reekers  (NED)
5. Dane Pilon (USA)
6. Stuart Trip (AUS)
7. Tim de Vries (NED)
De plekken na nummer 7 weet ik verder nog niet.

Klik op het bovenstaande plaatje om de video te bekijken.
Gemaakt door Walter Schellingerhout / NoKiXs

Foto: Bert Willems

Het beloofde een zware wedstrijd te worden vandaag. Naast de nationale toppers Mischa Hielkema, Tim de Vries en Johan Reekers stond ook de winnaar van de zilvere medaille (WK Roskilde 2011) aan de start, Wim Decleir (België). Een mooi meetmoment zo vlak voor de Wereldbeker in Rome die ik over twee weken ga rijden. Zoals wel vaker ging het rustig van start, iedereen keek een beetje naar elkaar en na een ronde nam Mischa de kop over en ging het tempo omhoog. Samen met Mischa en Wim gaven we het tempo aan maar eigenlijk ergerde ik me een beetje aan een aantal die niet de kop over wilde nemen. Dat neem ik ze echt niet kwalijk want dat doe ik ook weleens maar nu wilde ik daar eigenlijk van af. Ik reed achter Wim en liet hem eigenlijk wegrijden, ik minderde vaart en Mischa schoot langs me en reed richting Wim, vlak voor een kort klimmetje klapte ik over Mischa heen naar Wim. Met z`n tweeën waren we los en besloten meteen kop over kop door te knallen. De andere kwamen er niet meer bij en we gingen dus samen strijden voor de overwinning. De laatste ronde bleef ik in het wiel van hem hangen en kon er in de laatste 200 meter overheen, met een fietslengte voorsprong kwam ik over de finish. Natuurlijk super tevreden, de wattage waardes zaten weer in de buurt van mijn PR`s en dat geeft vertrouwen, de gemiddelde snelheid was 36,1 km/h en de topsnelheid 60,8 km/h.

Foto: Bert Willems

Zo kan ik met een ongeslagen status afreizen naar Italië. Komend weekend ga ik van start bij de laatste voorbereidingswedstrijd in Piacenza. Hier is zowel een tijdrit als wegwedstrijd. Op vrijdag 25 mei start ik op een tijdrit van 15,6 kilometer en op zaterdag de wegwedstrijd van 61 kilometer dwars door het centrum van de hoofdstad van Italië. Dat wordt de wedstrijd van de waarheid, hier hoop ik mijn plek voor de Paralympische Spelen veilig te stellen. In de voorbereiding ben ik nog geen tegenslagen tegengekomen dus laat maar komen!

Ook wil ik nog wel even iets speciaals melden. M`n broer deed ook mee aan de wedstrijd en hij eindigde op een knappe vijfde plaats achter Mischa en Johan. Echt trots op hem dat hij zich tussen de mannen die echt veel trainen, zich toch staande weet te houden!

Foto: Rianne Roosen

Foto: Bert Willems

Foto: Bert Willems

Foto: Rianne Roosen

MyLaps file. Lap = 2,3 km

Boven aan de tekst staat de naam Huub Nelisse. Persoonlijk ken ik Huub niet super goed maar ik kom hem zo af en toe tegen op m`n werk of tijdens wedstrijden. Huub was lange tijd zelf atleet en ook trainer bij de trainingsgroep RWC Ahoj. Huub ligt helaas op dit moment in het ziekenhuis en het gaat niet erg goed met hem. Maar Huub blijft, zoals ik hem ken, altijd vechten en ook dit keer hoop ik dat hij de wedstrijd gaat winnen. Met dit soort dingen besef ik altijd weer hoe gelukkig ik ben met een gezond lichaam en dat ik met dit lichaam topsport kan en mag bedrijven. Ik wens Huub heel veel sterkte!

Vanaf nu gaan eigenlijk de echte wedstrijden komen, met op 12 mei een NHC in Nieuwegein waar een sterk deelnemersveld aanwezig is. Een week erna de laatste voorbereidingswedstrijd in Piacenza, Italië, en als laatste en tevens belangrijkste, de Wereldbeker in Rome. Laat maar komen die wedstrijden!

Unlimited Magazine.
Op vrijdag 20 april ben ik naar Haarlem geweest, omdat het blad Unlimited mij en topzwemmer Jouri Verlinden wilde interviewen. Joeri is al zeker van deelname op de 100 meter vlinderslag tijdens de Olympische Spelen in Londen. We werden geïnterviewd voor het stukje `ziek & gezond`. Het extra bijzondere aan Joeri is dat hij één nier heeft en naar de Olympische Spelen gaat , ik heb een afwijking aan mijn benen en hoop te starten op de Paralympische Spelen.
Het stuk kom in juni in het magazine te staan, voor meer informatie: Unlimited Magazine.

www.rolstoelenzo.nl
Via een telefonisch interview werden mij vragen gesteld over wat ik doe en wat mijn doelen zijn. Beheerder van de website Deef Smits en wil met deze website gewoon allemaal informatie over rolstoelsport geven, ook is hij bij verschillende handbike wedstrijden aanwezig om verslag te doen. Neem eens een kijkje op de website voor informatie en het interview.

Lode
Op vrijdag 27 april had ik met Guido Vroemen, mijn sportarts, afgesproken in Groningen, om een kijkje te nemen in het bedrijf Lode. Ook werd mij gevraagd om daar een nieuwe arm-ergometer te testen. Een super mooie bedrijf, aardige mensen die ons over het bedrijf vertelde en wat ik ook wel heel erg gaaf vond om te zien, als iemand met een technische opleiding, de trainers werden allemaal in het zelfde gebouw gemaakt en in elkaar gezet.
Ik moest een korte test doen op de nieuwe arm-ergometer, een mooi apparaat waarbij je zeer nauwkeurig alle gegevens kon krijgen van de test, ik denk voor de toekomst zeer geschikt voor testen af te werken. Het lijkt me een super apparaat maar ik heb ze wel moeten zeggen dat ik voor Londen dit soort dingen niet meer wil gaan veranderen en heb met ze afgesproken dat we na september 2012 contact hebben. Een filmpje van de test is te zien: TEST ARM-ERGOMETER
Daarnaast is alle informatie te vinden op hun WEBSITE.

Londen Times 2012
Als laatst maar zeker niet onbelangrijk, het project van revalidatie centrum De Hoogstraat. In 2008 was ik deel van het project. Met een groep toekomstige topsporters mochten we de absolute topsport proeven in Beijing. Een geweldige ervaring waar ik voor het eerst de grote mannen in mijn klasse, Ernst van Dyk (road race) en Oscar Sanchez (timetrail), zag rijden. Toen wist ik waar ik naartoe moest en welke mannen ik moest gaan verslaan. Deze kans krijgen nu zes `nieuwe` sporters, kijken naar de wereldtop en zo plannen maken hoe zij daar moeten komen. Het is een geweldige ervaring, en ik den dat het een hele belangrijke stap is in een sport carrière. Het project Londen Times 2012 onder leiding van Hans Mater is vanuit revalidatie De Hoogstraat opgezet en geeft net als vier jaar geleden de jeugd de kans om te genieten van de topsport. Check voor alle informatie de website, en misschien kunt u het project nog steunen! Daarnaast wens ik het team heel veel succes en vooral plezier!

Waar veel mensen morgen in het oranje de feesten afgaat of gaat kijken op de vrijmarkten, ga ik starten in een klein criterium in Vlaardingen. Om 12.30 ga ik daar van start voor een kort ritje van 21 kilometer, goed voor m`n snelheid en met alle bochten kan ik mooi m`n techniek nog wat bijschaven.
Helaas kan ik er niet naartoe met mij eigen auto, want die heeft het afgelopen vrijdag `begeven` toen ik op de snelweg vlakbij Heerenveen reed. Gelukkig heb ik met behulp van Rian van der Veldt en m`n vader m`n auto weer thuis staan en er word deze week gekeken wat er mee is. Morgen gaat m`n oom met me mee, wat was ik toch begonnen zonder alle hulp? Zeer dankbaar!

Normaal ben ik een trage starter, kijk ik even rustig wie er allemaal waar rijd, maar dit keer had ik het anders gepland. Ik wilde het record rijden, en daarom moesten we hard van start. Dat lukte best aardig, na één ronde zaten er nog maar twee man in m`n wiel, Tim de Vries en Roel. Gelukkig konden Tim en ik het snel eens worden om door te rijden en zo deden we beide goed onze beurt op kop. Op m`n frame had ik een schema geplakt met de ronde tijden die we moesten halen. Na één ronde lagen we tien seconden voor op het schema, maar na ronde vijf zaten we er al boven, misschien wilde ik té graag.. Halverwege nam ik een bocht niet helemaal handig, te scherp en klapte ik met m`n onderarm tegen een stalen paaltje wat niet heel erg lekker voelde. Maar even op m`n tanden bijten want inhouden mocht ik pas na de finish doen. In de sprint gemakkelijk kunnen winnen van Tim en Roel maar we zaten 16 seconden boven het parcoursrecord, helaas.

Maar een top gehad samen met Walter en Roel, hele gave videobeelden gemaakt die binnenkort online komen. Een zeer goed weekend en ik ben tevreden met een dubbele overwinning, op naar het grote werk!

Om 14.00 uur gingen we van start voor een criterium van 1 uur plus een ronde. Het was op een wielerparcours waar veel bochten waren en dat maakte het lastig om in een ritme te komen. Bij de start stond ik nog een beetje te praten en ineens gingen we van start. Normaal geen enkel probleem omdat er nooit zo hard gereden word direct naar de start maar natuurlijk was precies vandaag dat niet het geval. Edward Mallouf (klasse H2) ging enorm hard van start waardoor ik meteen al even goed op het gas moest om bij het voorste groepje te komen. Gelukkig zat ik daar redelijk snel bij en zo waren we direct los met z`n vijven. Er  werd lekker doorgereden en na een minuut of 10 ging het te hard voor Laura de Vaan (dames klasse) en m`n teammaat Roel Bruijn. We bleven met z`n drieën over, Edward Mallouf en Tim de Vries. Weer een minuut of 10 later versnelde Edward, Tim kon z`n wiel niet houden. Gelukkig kon ik eroverheen klappen en zo was ik los met Edward. In het begin waren we het snel eens en deden allebei ons deel op kop, maar de laatste 15 minuten zakte het tempo behoorlijk. We waren ver los van het hele veld en het eigenlijk niet heel veel nut om nog super hard door te rijden, het zou een strijd tussen ons worden voor de winst. In de sprint die ik vroeg aan ging kon ik goed wegkomen van Edward en zo won ik met 10 seconden voorsprong. Wel moet ik erbij vermelden dat ik, zowieso voor concurrenten, heel veel respect had voor Edward. Edward rijd in de H2 klasse, dit is een `zwaardere` klasse en rijd in een `lighandbike`, dit betekend dat je alles met je armen moet doen en niet zoals ik met m`n buik, rug en armspieren. Hij ging behoorlijk hard op de rechte stukken.

`shot` vanuit GoPro filmpje

Helaas vielen m`n vermogen waardes wel wat tegen, maar dat is niet gek als je midden in een zware periode zit, ik ben dus super tevreden. Morgen start ik in Duitsland voor een criterium, daar heb ik veel zin in, ook omdat we daar de begin opnames gaan maken voor het filmpje, word vervolgd. Ook wil ik nog even de mensen bedanken die speciaal zijn komen kijken, echt super leuk dat jullie er waren en gelukkig was het weer mooi zodat jullie denk ik een mooie race hebben gezien!

Zondag stond er een tijdrit gepland. Een tijdrit van 41 kilometer in de Flevopolder. Voor de mensen die mij kennen weten dat dit niet echt mijn favoriete terrein/onderdeel is, maar toch wilde ik het rijden. Vorig jaar heb ik naar mijn idee veel te veel laten liggen op het tijdrijden. Dus vandaag was een mooie test om de knop om te zetten, blik op oneindig en trappen!

In de auto op weg naar Almere regende het super hard maar gelukkig aangekomen bij het parcours was het droog. Het parcours was één ronde met daarin vier bochten en dus heel makkelijk. Toch wilde ik het rondje even een keer rijden met de auto om zo wat details te kunnen zien.
Het waaide behoorlijk hard (kracht 5) op de open vlakte en de eerste 15 kilometer was tegen. Nadat ik mijn startnummer (13..) had opgehaald, mijn warming-up schema gedaan op de rollerbank en toen werd ik om 10.36 uur losgelaten voor de tijdrit. Bij een tijdrit van deze afstand moet je de race extra goed indelen, ik moest er vrede me hebben dat ik in het eerste stuk tegen de wind een snelheid op de teller stond waar ik nou niet bepaald vrolijk van werd. Maar met de wind in de rug daarentegen ging als een trein! In een tijd van 1.16:20 (32,22 km/h) finishte ik als 118^e tussen de wielrenner (als enige handbiker). Vooraf had ik gehoopt dat ik een hogere snelheid zou rijden, maar met deze wind wat het gewoon niet te doen. Gelukkig heb ik de beschikking over een vermogens meter en het wattage wat ik getrapt heb was boven m`n verwachting. Nu was deze rit vooral bedoeld om vrede te krijgen met de strijd tegen de klok, de afstanden die ik normaal moet rijden zijn rond de 15 kilometer en zijn niet echt te vergelijken met dit. Gelukkig liep het erg lekker en hou ik er een positief gevoel aan over. Ook is het mooi om tussen zoveel wielrenners te mogen starten.

Wachten voor de start

Volgend weekend staan er weer twee voorbereiding wedstrijdjes op het programma. Op zaterdag start ik in Rotterdam en op zondag bij een criterium in Duitsland. Samen met mijn team ben ik denk ik heel goed op weg, de velen sloten in de deur hebben we kunnen openen en de rust voor de World Cups zal mij veel goed doen. Meer dan zeggen dat ik vertrouwen heb kan ik niet doen, dat zal ik showen in de grote wedstrijden..

Foto: Ilse Van Droogenbroeck

De wedstrijd viel niet onder de UCI en dit betekend dat het deelnemersveld niet heel sterk is. Het parcours was helemaal vlak en de wedstrijd ging over een afstand van 44 kilometer. Al redelijk snel waren we met vijf man weg, Roel, m`n broer, een Amerikaan en landgenoot Tim de Vries. We begonnen de eerste twee ronden best hard (tegen 40 km/h gemiddeld) maar de laatste ronde werd er behoorlijk veel naar elkaar gekeken en daardoor zakte het tempo ook snel terug. Deze wedstrijd was voor mij echt een testwedstrijd, ik voelde me halverwege niet echt sterk en wilde even testen of er nog wel een beetje power in m`n armen zat en ik zette een korte demarrage in. Hier had ik meteen een gat geslagen en toen had ik wel vertrouwen voor de eindsprint. Ik liet me terugzakken en wachtte op het juiste moment in de eindsprint. Ik werd wat verrast door de Amerikaan met Tim in z`n wiel die de sprint redelijk vroeg aanging. De aankomst was redelijk smal en er was maar weinig ruimte om er langs te gaan. Toch kwam ik er uiterst links langs en won in de sprint met twee fietslengtes voorsprong. De krachttraining heeft gewerkt in de winter….

Het was een goede opsteker, de vorm was er zeker nog niet maar toch kon ik de race winnen. Ik ga met een goed gevoel terug naar Nederland en mag geniet van een `rust` week na een lange intensieve periode van de afgelopen tijd. Daar ga ik even goed van genieten en mijn lichaam weer even alle rust geven om vervolgens weer een periode te kunnen knallen!

Sommige zullen het natuurlijk al wel weten maar toch leg ik het maar een keer uit. Vorig jaar haalde ik op zowel de tijdrit (WC Sydney 2011) als de wegwedstrijd (WC Segovia 2011) een nominatie voor Londen 2012. Hierdoor kan ik op beide onderdelen mijn nominatie omzetten in een kwalificatie. Hiervoor moet ik dit jaar in de twee geselecteerde World Cups, Rome en Segovia, bij de eerste 6 eindigen om in theorie mijn kwalificatie te halen. Maar in onze selectie hebben zeven personen een nominatie behaald en er zijn maar vier startbewijzen in Londen. Dus ook al rijden we alle zeven bij de eerste zes (de meeste komen uit in verschillende categorieën) dan nog kunnen er nog maar vier van start gaan in Londen. Het klink als een lastig verhaal maar eigenlijk valt dat erg mee. Het komt er gewoon op neer dat ik asociaal hard op m`n fiets door te straten van Rome moet rijden, dat het goed is voor een podium plek. En dat is natuurlijk wel weer heel erg makkelijk gezegd maar met minder kan ik eigenlijk niet tevreden zijn, omdat ik anders in Londen ook niet erg veel te zoeken heb.

.
Voor de World Cup wedstrijden rij ik nog een aantal trainingswedstrijden. Dit begint met een Europese wedstrijd in Rosenau, Frankrijk. Een week daarna een tijdrit in Almere en op 21 en 22 april twee criteriums. Begin mei fiets ik nog een wedstrijd in Nieuwegein en daarna vertrekken we naar Italië om via Piacenza (criterium en tijdrit) naar Rome te gaan. Alle wedstrijden voor Rome staan echt in het teken van trainingen en ik zal om de wedstrijden heen ook gewoon door trainen, en dus niet veel rust pakken om zo extra goed te zijn op een bepaalde wedstrijd. Rome en Segovia zijn de momenten en ik doe er alles aan om daar goed te zijn, en als dat allemaal goed gaat ligt natuurlijk de hoogste piek in september!

.
Dus nog even kort samengevat, in de twee World Cups moet ik in de wegwedstrijd en/of de tijdrit een podiumplaats rijden om zeker te zijn van een startbewijs in Londen. Dit is een hoog doel en daarvoor heb ik, misschien nog wel meer dan vorig jaar, alles aan de kant gezet om het trainen, eten en slapen ritme goed te kunnen doen. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk om er iedere dag, hoeveel spierpijn je ook hebt, weer met veel plezier te gaan trainen, en tot op de dag van vandaag lukt dat nog erg goed!