Een beetje gek was het allemaal wel, na ruim drie jaar niet ziek geweest te zijn, werd ik tweeënhalf week geleden goed ziek, waarschijnlijk was het een buikgriep. Trainingen niet kunnen doen, afspraken moeten afzeggen en vooral veel op bed liggen. Iets wat je niet wilt als mens, zeker niet als topsporter. Maar je kan niet meer doen dan je eraan toegeven en de rust pakken. Op donderdag 25 april, vertrok ik naar Spanje met m`n vriendin. Dit was natuurlijk al gepland, maar ik was helaas nog niet fit. M`n fiets wel mee want er moest natuurlijk ook gewoon getraind worden maar daarnaast ook even goed genieten. Normaal is het in het seizoen niet heel handig maar nu verlangde ik er naar, een weekje even wat minder trainen en genieten van alles eromheen. Dit had ik eigenlijk sinds Londen niet echt meer gedaan, sowieso geen echte vakantie.  De eerste dagen was ik nog niet echt fit maar daarna gelukkig wel, een top weekje gehad! Op vrijdag 3 mei kwam ik weer terug. `s middags meteen de trainingen weer opgepakt en ook zaterdag een goede dag gedraaid. En toen lag ik zondag ineens in het ziekenhuis zoals ik al vertelde. Helaas, het is niet anders. Het gekke, en misschien ook wel mooie (?), is dat iedereen dit kan gebeuren, wat je ook doet, hoe gezond je ook leeft. Het blijft een lichaam met veel kleine onderdelen, en alles moet goed werken, tot in het detail. Net topsport.

Nu kan ik niet meer doen dan me rustig houden. Veel slapen, lezen en gelukkig is de Giro d`Italia zaterdag begonnen, dus kan ik dat s ‘middags mooi kijken. Verder hoop ik dat ik later deze maand gewoon kan starten op de geplande wedstrijden. Natuurlijk zal ik wel iets moeten inleveren maar voor deze pech was ik goed in orde, dus ik moet snel weer fit en sterk zijn. Begin juni is een belangrijke maand voor mij, met de wedstrijden in Zwitserland en Italië als WK kwalificatie. We gaan zien hoe ik er dan voorsta. Wel al goed contact gehad met de bondscoach en hij vertelde me ook dat de hoofdzaak is om nu goed te herstellen. Ze weten wat ik kan als ik fit ben dus ik moest me daar geen zorgen om maken. Maar als topsporter wil je dat soort wedstrijden starten op 100% van je kunnen. Eerst maar luisteren naar de mensen om me heen, 100% fit worden, en daarna weer goed opbouwen. Het gaat goed komen. Uiteindelijk komt alles goed. Als je maar wilt en volhoudt. Never give up,  follow your dream.

Maar afgelopen zondag heb ik een kort, namelijk een 12 kilometer (!), criterium in Duitsland gereden. Hier was het grote doel het parcoursrecord verbreken waar ik me vorig jaar op stuk beet. Dit jaar liep alles super, ik ben solo naar een tijd van 19.37 gereden op het bochtige parcours in het centrum van Korschenbroicher. Dit betekende dat ik 24 seconden sneller was dan het record wat stond vanuit 2010. Zeer tevreden, ook natuurlijk met de winst op zich!

Foto: Herbert van Dam

Foto: Bert Willems

En dat werd al snel duidelijk. Eerst m`n startnummer opgehaald, wat bijgepraat met de andere handbikers na een winterperiode en vervolgens mezelf klaar gemaakt voor de race. Om 12:30 uur startte voor een criterium van 60 minuten en 1 ronde. Al na een aantal ronde, naar een goede demarrage waren Tim en ik los van de rest van het peletonnetje en zo reden we kop over kop door als een hele goede training. Maar voor mijn gevoel ging het niet hard genoeg en een kwartier voor het einde probeerde ik nog weg te rijden van Tim. Ik had een klein gaatje maar kon niet echt los komen. Daarna zakte ons tempo nog iets en begon het spel richting de eindsprint. Ondertussen werden we 500 meter voor de finish achteropgereden door een groepje. Tim ging de sprint aan en ik kon er redelijk gecontroleerd overeen komen en kwam dus als eerste over de finish. Een mooi begin van het seizoen, erg blij mee, al weet ik natuurlijk dat het gaat om de internationale wedstrijden en het gaat erom dat ik daar vooraan eindig. Maar nogmaals, erg blij met dit resultaat welk elke wedstrijd die ik win is er een en geeft een mooie positieve prikkel richting de rest van het seizoen! Nog leuk om te vermelden, m`n broer Matthijs sprintte tijdens de wedstrijd naar een knappe derde plek, respect!

Zondag een mooie duurrit gedaan van Enkhuizen naar Almere en terug, waar ik halverwege bij m`n zusje Marit ging kijken die een tijdrit in de polder reed. Op de terugweg naar de ijsbaan van Hoorn waar m`n vriendin haar laatste wedstrijd had voor dit seizoen. Sport blijft de rode draad in m`n leven en ik geniet ervan!

Komende zondag rij ik m`n tweede wedstrijd van het seizoen bij onze Oosterburen, Duitsland. Een klein en vooral kort criterium waar de gashendel weer goed open gaat!

Finish Foto: Bert Willems

Op 12 maart  zijn we vertrokken en hebben er middels negen volle dagen op zitten. Het gaat goed hier! Wel kon ik, zeker de eerste paar dagen, merken dat ik deze winter iets minder hard gewerkt heb als vorig jaar. Maar dat is iets waar ik me weinig zorgen om maak. Ik mis gewoon nog net een beetje het laatste beetje inhoud maar daar ben ik hier hard mee aan het werk. Veel uren maken op de fiets en natuurlijk in de sportschool voor de krachttraining. Ook zit in ditzelfde dorp de nationale junioren en beloften baan sprint selectie, ook hun zijn zich aan het voorbereiden op het komende seizoen. Daar sluit ik me zo af en toe een training bij aan, erg gezellig vooral met een lange duurtraining. Alleen is het sprinten naar een plaatsnaam bordje wat minder leuk met ze..
S `avonds eten we ook bij hun dus allemaal top geregeld! Vandaag hebben we een mooie rit door de bergen, vier uurtjes trappen in een lekker weertje. Goed kunnen afzien en een mooie trainingsprikkel, helemaal tevreden. Morgen en zaterdag staan er nog twee keer twee trainingen op het programma en dan zondag een rustdag, daar kijk ik stiekem toch wel heel erg naar uit. Het gas zit er goed op hier op Mallorca, ik kom terug op niveau.

Redelijk op na een aantal uurtjes door de bergen.. Foto: Steve McEwen

Op 1 april zal ik dan weer thuis zijn, waarna ik vanaf 3 april iedere dinsdag t/m donderdag op Papendal zal zitten met een deel van de nationale selectie. De eerste wedstrijd staat gepland op zaterdag 13 april in Rotterdam, een klein criterium om het wedstrijd gevoel weer een beetje te krijgen.  Belangrijkste van alles is dat het plezier weer helemaal terug is op de fiets en ik helemaal klaar ben om drieënhalf jaar hard te werken voor De Spelen in Rio. Maar dat is nog ver weg, eerst natuurlijk nog een aantal nationale kampioenschappen, wereldbeker wedstrijd en natuurlijk de wereldkampioenschappen. Kortom, geen tijd om me te vervelen!

Mooie plaatjes op Mallorca!

Met een deel van de sprintselectie. Het was een mooie, pittige, dag! Bedankt mannen en vrouwen!

Samen met m`n zusje op trainingskamp in Zuid-Spanje

Wat heb ik de afgelopen tijd allemaal gedaan? Er zijn eigenlijk heel veel, voornamelijk leuke, dingen gebeurd! Ik ben in ieder geval weer behoorlijk serieus begonnen met trainen, nog niet zo strak om in absolute topvorm te komen, maar ik werk met veel plezier richting het seizoen. Zo zwem ik nog een keer of vier in de week, rij ik ongeveer vijf keer in de week op de fiets en ben ik twee keer in de week te vinden in de sportschool. Maar daarnaast heb ik ook nog tijd voor andere leuke dingen. Zo is m`n neefje 1 jaar oud geworden, heb ik `les gegeven`  bij een turnvereniging, heb ik een aantal presentaties gegeven en heb ik een vriendin waar ik heel blij en gelukkig mee ben! Ook heb ik officieel afscheid genomen van Double Performance als werkgever, al zal ik daar natuurlijk wel bij aan verbonden blijven mbt de sport. Eind januari heb ik ook een maximaaltest gedaan om te kijken hoe ik ervoor stond na een periode van (veel) minder fietsen, een filmpje hiervan kunt u HIER bekijken.

Walter Schellingerhout / NoKiXs

Ook de plannen over de Nederlandse selectie zijn bekend gemaakt vanuit de KNWU. Begin dit jaar werd er bekend gemaakt, dat er twee nieuwe fulltime coaches zijn aangesteld voor onze selectie. Dit zijn Fedor Hess en Johan Procee. Fedor gaat het coachen van de handbikers op zich nemen, Johan krijgt de talenten onder zijn hoede en bondscoach Eelke van der Wal zal de tandems en cycling categorie onder zich krijgen. Ik heb ondertussen al een paar keer afgesproken met Fedor en ik ben blij met hem, voor mij erg belangrijk om iemand te hebben waar ik goed mee kan communiceren en waar ik misschien ook echt mee kan samenwerken. Fedor komt uit het zwemmen en heeft een aantal topzwemmers onder zijn hoede gehad. Dus wat coaching betreft zou het goed moeten zitten al moeten hij natuurlijk nog veel leren in en over de sport handbiken. We gaan zien wat de toekomst brengt! Belangrijkste van alles is, dat er eind augustus de wereldkampioenschappen op het programma staan. Om hier (Canada) te mogen starten zal ik me eerder in het seizoen nog moeten tonen, door in een Wereldbeker wedstrijd een top acht plaats te behalen, of ik moet bij de eerste vier eindigen in een minder belangrijke Europese wedstrijd (ook wel P1 wedstrijd genoemd). Hier staat dus mijn programma op afgestemd. Dit is te zien onder ‘kalender’, die wat gewijzigd is met een maand geleden.

Rust is de sleutel naar succes! Zullen we maar zeggen…

Ook is er uit de bijeenkomst van de KNWU, eind januari, nog iets gekomen waar ik een keuze in heb moeten maken. Vanaf maart traint een groot deel van de nationale selectie op het PTI (Paracycling Training Instituut), dit ligt tegen Papendal (Arnhem) aan. Ik heb samen met m`n trainers Ralf en Johan en nieuwe bondscoach besloten om mij hierbij aan te sluiten. We gaan kijken of dit goed gaat werken maar ik wil het graag proberen en ook niet onbelangrijk, m`n stipendium (loon) blijft dan zeker. Uiteraard moet ik hiervoor wel bij de top 6 van de wereld blijven. Dit betekend dat ik van dinsdag t/m donderdag intern op het PTI verblijf, net als het jaar voor Londen. Ik blijf goed evalueren met de begeleiding om mij heen want het belangrijkste van alles is dat ik maximaal presteer (kan presteren).

Ter afsluiting wil ik u nog kort iets vertellen over ‘Move Forward’, waar ik ambassadeur van ben. Move Forward is een project van het internationale bedrijf Hollister. We gaan dit jaar naar zo goed als alle grote revalidatiecentrums, om de mensen daar kennis te laten maken met (top)sport, handbiken, en alles daaromheen. Ik ben er erg trots op dat ik het ‘gezicht’ mag zijn van dit project en de mensen enthousiast mag maken om te bewegen op een handbike. We starten op 6 maart in revalidatie centrum Rijndam. Meer informatie over ‘Move Forward’ kunt u vinden op de website.

Move Forward, trotse ambassadeur!
Foto: Bert Willems

Tot snel, want het belooft weer een mooi jaar te worden!

Foto: Bert Willems

Om het kort samen te vatten, ik heb vanmiddag een heerlijke duurritje van vier uur gemaakt door oa de duinen in een prachtig weertje, en constant fietste ik met een ‘grote glimlach’,  kortom, de lol en de honger naar een nieuw seizoen is terug! Sinds vorige week vrijdag ben ik begonnen met het trainen volgens schema, van Johan en Ralf, trainen met een doel bevalt goed. Het zwemmen is weer terug gegaan als tweede sport en dient weer voor het fietsen, lekker op een andere manier aan m`n conditie werken. Wel heb ik alsnog de keuze gemaakt om iets later in het seizoen te starten, de openingswedstrijd in Frankrijk laat ik schieten en in die periode werk ik een trainingskamp op het Spaanse eiland Mallorca af. Op 13 april staat m`n eerste wedstrijd gepland, de nationale race in Rotterdam. De kalender kunt u verder vinden onder, hoe simpel kan het zijn, `kalender`.

De krachttraining onder leiding van toptrainer Johan Versluijs is weer begonnen bij Fitness Aalsmeer (foto: Annemijn Hoogendoorn)

Verder heb ik de afgelopen tijd genoeg tijd gehad om nu echt te bedenken wat ik wil. Eén van deze dingen was met welke sport ik echt verder wil richting De Spelen in Brazilië, wat zoals u weet handbiken geworden is, maar ook heb ik twee weken geleden een andere belangrijke beslissing genomen. Ik heb namelijk mijn baan bij Double Performance opgezegd. Nadat ik hier twee jaar geleden begon met werken, ben ik er in 2011 al 6 maanden `uit` geweest, wegens het halen van een status bij NOC*NSF.  Dit zorgde ook voor een inkomen en daarom kon en wilde ik alles op de sport zetten. Dat was uiteindelijk toen niet erg bevallen omdat ik het gevoel had dat ik erg in een soort van tunnel leefde, ik had ook echt niks anders meer mijn eigen doelen in het fietsen wat ik kostte wat het kostte wilde halen. En als die doelen dat niet allemaal worden gehaald baal je daar van. Omdat ik het werk bij Double Performance altijd erg leuk vond ben ik weer begonnen en kreeg (en krijg) ik ongelofelijk veel vrijheid, voor wedstrijden, trainingskampen en eigenlijk alles. Ook de personeelsgroep is erg leuk en het werk zelf interesseert me ook echt. Maar toch kon ik er geen voldoening uit halen. Ik was na Londen twee dagen in de week aan het werk en ik kon m`n werk voor m`n gevoel niet goed doen, ik leerde voor m`n idee te langzaam en kon niet altijd m`n werk echt afmaken, daar heb ik een hekel aan. Omdat ik naast m`n eigen sportdoelen nu behoorlijk wat andere leuke dingen heb, zoals clinics, mensen helpen, mede sporters, ben ik er nu van overtuigd dat ik niet in diezelfde `saaie` tunnel ga leven, maar toch 100% voor het handbiken kan gaan.  Afgelopen donderdag was al m`n laatste officiële werkdag en ik leef dus nu echt van m`n sport. Ik ben René en Kees (directeuren Double Performance) enorm dankbaar voor de afgelopen tijd, ze ondersteunen me altijd top en ik heb veel geleerd! En zelfs deze beslissing begrijpen ze, al vinden ze het jammer, maar ze respecteren mijn keuze en blijven me ondersteunen, mannen: BEDANKT!! Ik zal hoe dan ook altijd het topbedrijf blijven ondersteunen! Nu ik geen werk meer heb naast m`n sport is het nu nog wel even een mager inkomen.  Wel ben ik met een aantal dingen bezig om dit beter voor elkaar te krijgen, maar dat heeft even tijd nodig. Maar mocht u nog een goed idee hebben of iets voor mij kunnen betekenen, dan hoor ik het natuurlijk graag!

“Hoe ga ik van deze sporter een kampioen maken….” Topsport is een grote puzzel, waar alle stukjes een plekje moeten krijgen. Daar heb ik oa. met Johan een hele goede trainer aan! (foto: Annemijn Hoogendoorn)

M`n weg naar en in Londen was een `alles of niks` weg, in het laatste jaar was er uiteindelijk wel een grote kans dat ik zou starten in Londen. Maar de uitslag in Londen zou echt alles of niks worden, echt grote wedstrijd had ik nog niet gewonnen maar toch had ik een kans om te winnen in Londen, maar het kon ook `niks` worden. En dat moet in Rio de Janeiro anders, ik ga er alles aan doen om daar zowel fysiek als mentaal veel sterker aan de start te staan en dan op dat moment mijn perfecte race te rijden, `alles of alles`. Fysiek moet ik er dan natuurlijk voor zorgen dat dit betekend dat het een gouden plak wordt, maar eerst maar doen en dan hoop ik er in september 2016 over te kunnen vertellen! Maar ik moet ook nog wel even benadrukken, dat ik in Londen ook met het maximaal van m`n kunnen aan de start stond, ik was sterker dan ooit. Maar over vier jaar hoop ik wegens m`n leeftijd fysiek sterker te kunnen zijn en vooral veel meer ervaring te hebben.

Kortom, nog genoeg werk te doen maar de plannen en doelen zijn er!

Misschien zeg ik het soms een beetje te vaak, maar het is gewoon echt zo, wat gaat de tijd ongelofelijk hard! De Paralympische Spelen in Londen zijn alweer ruim 3 ½ maand voorbij, ondertussen zijn er alweer heel veel dingen gebeurd, alles afgesloten van afgelopen seizoen en alweer heel wat plannen voor de toekomst. Net voor ik dit ging schrijven was er een overzicht op televisie van De Spelen in Londen, gaaf gevoel bij veel momenten maar ook een heel raar gevoel bij het zien van m`n sprint, dan kookt m`n lichaam toch weer snel.. Maar deze klap heeft mij zeker weer sterker gemaakt en dat ga ik gebruiken in de toekomst!

Maar voor ik over de toekomst vertel, eerst nog even de belangrijke momenten van het jaar 2012 met natuurlijk de onmisbare foto`s van o.a. m`n oom Bert, fotografen Ingrid van Heteren en Walter Schellingerhout, Mathilde Dusol.

7 april 2012, Rosenau, Frankrijk.
Na een winter lang hard getraind te hebben, wat betekend uren op de rollerbank doorbrengen, op de weg fietsen terwijl het 2 graden is, krachttraining totdat je zwart ziet en harde trainingen op het mooie Spaanse eiland Mallorca, begon het seizoen eindelijk. Dat is altijd een spannend moment. Je weet natuurlijk wel een beetje hoe je ervoor staat, je weet wat je in de sportschool doet en je kunt aflezen welke wattages er weggetrapt worden, maar een eerste wedstrijd van het seizone is altijd spannend. Om die dan te winnen is mooi, een bevestiging dat ik op de goede weg zat en een motivatieboost voor de rest van het seizoen!

26 mei 2012, Rome, Italië.
Dit was het weekend waar het moest gebeuren, hier moest ik op het podium komen om uitgezonden te worden naar Londen, zo niet dan was de kans erg groot dat ik de rest van het seizoen ‘vakantie’ kon houden. Op 25 mei was de wereldbekerwedstrijd tijdrijden waar ik ver onder de maat presteerde. Ik starte de rit veel te hard en viel in de laatste 5 kilometer heel ver terug, compleet leeg en van de kaart. Weinig kunnen eten die avond, amper geslapen, maar het moest, er was geen keuze. Ik moest alle zeilen bijzetten want de dag erna, 26 mei, startte we de wegwedstrijd, de race waar ik alles op gezet had. De eerste paar rondes reed ik mee als een natte krant, geen power in de armen, niet fit, maar wel mentaal vlijmscherp. Nu kan ik zeggen dat dit de zwaarste race ooit is geweest, maar dat doet er niet toe, ik werd tweede! Enorm veel blijdschap en gesteund door iedereen om me heen, waaronder de mensen hierboven die mij kwamen supporten! (Marianne, walter, Marit, Matthijs, Bert, m`n moeder, missend op de foto m`n vader Hans en fotograaf Ingrid).

15 juli 2012, Bornebroek.
Nationale kampioenschappen tijdrijden, internationaal kom ik daar nog veel tekort maar nationaal kom ik een heel eind. Op 15 juli was een heel eind helaas net niet genoeg, Tim de Vries was over 21 kilometer 6 seconden sneller dan mij en ik moest genoegen nemen met een zilveren medaille. Maar toch zeer tevreden over de race, mooi kunnen indelen, gemiddelde snelheid boven de 40 km/h

7 september 2012, Londen, UK.
Daar reed ik dan, op het grootste sportevent van de wereld, met de sterkste mannen van de wereld. Hier had ik zo lang naartoe gewerkt, ik stond in topvorm aan de start en ik was er klaar voor! Op dit moment van de race ging het nog perfect, m`n plan ging helemaal zoals gepland, het tempo was redelijk laag en de wedstrijd was goed te controleren. Dus een kwestie van wachten en iedereen eraf sprinten…

7 september 2012, Londen, UK.
Als blikken konden doden… Woeden was ik, het ging zo goed, ik moest het alleen nog afmaken. Maar dat lukte niet. Voor mij idee afgesneden door m`n Amerikaanse concurrent maar misschien ook wel mijn eigen tactische fout. Ik kwam als vierde over de streep. Doel was niet gehaald, maar eerst maar even de frustratie eruit, want dat zat er genoeg in!

7 september 2012, Londen, UK.
Na de woede kwam de echte emotie, het besef dat ik vierde was en dat de race over was. Zo goed als mogelijk de pers te woord staan en dan zo snel mogelijk weg, weg van m`n fiets, even naar m`n familie en anders supporters, want die blijven altijd achter me staan!
Het interview kunt u HIER terug zien.

11 september 2012, Vrouwenakker.
Dat was het eerste wat ik wilde doen na De Spelen, motorcrossen! Dat was iets wat ik wel enorm miste, maar het mocht niet van mezelf. Ik wilde niet het risico nemen dat ik zou vallen en dat vervolgens m`n hele seizoen verpest zou worden. Maar des te meer kun je ervan genieten als het weer kan!

23 & 25 november 2012, Aalsmeer
Met fietsen was ik even helemaal klaar, maar ik wilde natuurlijk toch fit blijven en zo ging ik wat zwemmen bij zwemverening Oceanus in Aalsmeer. Maar ik kan niet trainen om maar te trainen, dus deed ik mee aan de clubkampioenschappen en zwom daar 100 meter rug, wissel, vlinder en vrije slag. Vooral over de rugslag was ik met een tijd van 1.07 niet ontvreden na zo`n korte tijd zwemmen.

18 december 2012, Amsterdam
Net als vorig jaar werd ik uitgenodigd als NOC*NSF A-sporter bij het sportgala, dit jaar in de Amsterdam Rai. Een mooie afsluiting van een olympische jaar, iedereen in nette gala kleding ipv trainingspakken. Een zeer geslaagde avond samen met Berit!

En dat was het, seizoen 2012, een seizoen waar ik jaren na uitkeek en ineens is het voorbij! Of het geslaagd is? In eerste instantie zeg ik ja, het seizoen is geslaagd, podium op een wereldbeker, deelname paralympics Londen en veel nationale overwinningen. Maar als ik er iets langer over nadenk, heeft die vierde plek in Londen toch wel een enorme deuk in het seizoen gegeven, ik was er zo dichtbij! Maar gelukkig ben ik zoals iedereen zegt nog jong… En heb ik nog veel tijd… Komt goed, ze zijn zeker nog niet van me af!

Ter afsluiting nog een korte blik op de toekomst, hoe gaat dat eruit zien? Voor mezelf heb ik het al helder, afgelopen zaterdag samen met trainer Ralf en krachttrainer Johan gezeten en het globale plan gemaakt. Dit start vanaf janauri waarbij ik de krachttraining weer volgens een schema van Johan ga doen, weer de fiets uit de hoek haal  en daar weer een aantal uur in de week op te rijden en daarnaast nog uren maak in het zwembad om zo de duurconditie weer op te bouwen. Zo goed als zeker vertrek ik op 10 maart voor drie weken naar Mallorca en dan gaan echt alle remmen weer los, blik op de wereldkampioenschappen in Canada, eind augustus. De kalender zal ik binnekort ook online zetten zodat het overzicht wat beter is. Daarnaast blijft alle sponsoring mij steunen en is er een nieuwe bij gekomen, Hollilster, binnekort meer daarover. Al eerder genoemd, maar ik wil het nomaals onderstrepen, ik ben enorm blij en trots op alle mensen die mij afgelopen jaren geholpen hebben, zonder hun was ik niks!

Voor nu wens ik u hele fijne kerstdagen en een gezond en natuurlijk sportief 2013!

training  -  foto: Bert Willems

Na vrijdagmorgen lekker getraind te hebben was het vrijdag avond zover, deel 1 van de clubkampioenschappen, 100 meter borstcrawl en 100 meter rugslag. Een paar weken geleden had ik ook een wedstrijd gezwommen (800m vrije slag en 200m wisselslag) en kwam er toen achter dat ik niet goed warm was voor de wedstrijd. Dat ging ik nu anders aanpakken dus, stevig inzwemmen, werken met elastiek om m`n spieren op spanning te krijgen, inzwaaien en wat opdrukken, ik was er klaar voor!!

De kampioenschappen startte ik met de rugslag, en dat ging lekker! In 1.07 (exacte tijd weet ik nog niet) tikte ik aan. Super goed gevoel, en zeker toen ik later op de avond een sms kreeg, dat het wereldrecord in de paralympische S8 klasse op 1.03;18 staat. Natuurlijk nog een behoorlijk gat maar met deze korte voorbereiding denk ik dat ik nog een behoorlijk stap kan maken. Daarna vier banen borstcrawl, daar tikte ik aan in 1.02. Ook over deze tijd ben ik niet ontevreden, maar lastig om echt te bepalen omdat ik geen richttijden had. Wat heel erg wennen was dat je maar iets meer dan een minuut aan het knallen ben en dat is het al klaar, ongelofelijk kort, voor je gevoel begin je net echt op gang te komen en dan is het al klaar. Maar leuk om te doen!

start rugslag – foto: Bert Willems

Zaterdag morgen weer lekker de zwemtraining afgewerkt en de rest van de dag een rustige dag, auto gewassen, boodschappen gedaan en nog meer `rommel` klusjes, perfecte zaterdag! Zondag morgen moest ik in Hoorn een clinic geven voor de KNWU. Leuk om te doen, mensen enthousiast maken en informatie geven over de (top)sport handbiken.

Daarna snel door naar Aalsmeer want om 13.10 uur werd de groepsfoto gemaakt waarna we van 13.30 tot 14.00 uur konden inzwemmen. Wederom de stevige warmingup set afgewerkt en ik was er weer klaar voor, vandaag de vlinderslag en wisselslag. Ook stond de schoolslag in het programma, maar daar heb ik echt een hekel aan en ben ik erg slecht in (combi? ) dus die heb ik laten schieten.
Ik begon met de vlinderslag en tikte aan in 1.12;80. Vervolgens de wisselslag, eerste baan vlinderslag, tweede rugslag, derde schoolslag en laatste baan borstcrawl. Daar tikte ik na 1.12;00 de kant aan.

Al met al tevreden over het weekend, leuke ervaring bij een leuke zwemvereniging. En op de vraag “wat ga je hiermee doen?” kan ik nog geen antwoord geven. Voor nu ben ik gewoon lekker bezig en kan ik mooi m`n energie kwijt in het zwemmen. Sommige mensen snappen niet zo goed dat ik het fietsen zat ben. Maar geloof mij, dat komt echt wel weer terug, ik wil nu gewoon lekker sporten en wat de plannen voor de toekomst zijn weet ik nog niet exact. Wel weet ik dat ik eind augustus alles en iedereen op een hoop wil rijden in het Canadese Baie-Comeau, op de wereldkampioenschappen handbiken welteverstaan. Er is nog iets recht te zetten in de wegwedstrijd.

Wordt vervolgd!

foto: Bert Willems

foto: Bert Willems

Dat was dit weekend. Vorige weekend was het mijn debuut in het wedstrijdzwemmen. Eigenlijk eerder dan gepland, want ik was van plan om eind november pas in actie te komen maar ik heb me over laten halen, maar gelukkig was waren het redelijk lange afstanden en dat kan ik redelijk. Het begon met een 200 meter wisselslag. Het ging best redelijk maar ik moet nog wel heel wat dingen leren. Ik was bijvoorbeeld niet goed warm voor ik begon, anderhalf uur ervoor had ik wel ingezwommen maar daarna begonnen de wedstrijd en ben je aangewezen op wat rek en strek oefeningen. Hier ga ik even iets goeds voor bedenken om echt warm op het startblok te staan. Maar ik ben bang dat ze het niet waarderen als ik m`n fiets en rollerbank aan de rand van het bad zet..;-) Maar ik deed over 200 meter 2 minuten en 41 seconden. Prima van nu maar het moet nog veel harder! Ook ging ik van start voor een 800 meter vrije slag, dit ging alles behalve goed en had er 10 minuten en 13 seconden voor nodig.

Om maar lekker rommelig door de week te springen, ga ik terug naar de dag voor m`n wedstrijd. Na eerst lekker twee uur getraind te hebben in het zwembad hadden we om 10 uur met de selectie van Londen afgesproken in Amsterdam. Er stond namelijk een gezellige post-paralympische dag op de planning. Dit begon met een spookhuis in Amsterdam. Iets wat alleen niet snel zou doen maar met de groep was het erg leuk. Vervolgens geluncht in De Bijenkorf om vervolgens door te gaan naar de kartbaan in Amsterdam. Daar gingen we allemaal 2 heats rijden, en de zes met de snelste tijd reed uiteindelijk een finale. Een van de renners wilde geen tweede heat rijden en dus mocht ik er een extra rijden, nooit verkeerd! Ik kwam met de snelste tijd in de `finale`, en mocht als zesde op de startrij plaats nemen, wie als eerste over de finish kwam was de winnaar. Dat lukte en zo een kleine revanche op Londen;-) Vervolgens dineren bij de Zesdaagse van Amsterdam. Erg leuke dag maar helaas heeft het karten me wel een gekneusde rib opgeleverd, maar dat is m`n eigen stomme schuld. Ik ben er bijna vanaf..

Verder heb ik gewerkt de afgelopen week en afgesproken met vrienden. Prima week dus! Komende week werk ik twee dagen bij Double Performance, sta ik twee dagen op een beurs voor revalidatie artsen om ze uit te dagen zich even maximaal in te spannen op een handbike (handergometer in dit geval) en zal ik verder lekker aan het sporten zijn. Alles in orde dus!

M`n leventje is toch wel wat veranderd na De Spelen, maar het bevalt me erg goed! In een korte tijd is er best veel gebeurd, veel evaluaties gehad, het werk weer opgepakt, gesprekken met (nieuwe) sponsors gehad en heb ik een aantal nieuwe hele leuke nieuwe mensen leren kennen, ik hoop dat ik die nog heel lang blijf zien en ik denk dat we veel voor elkaar kunnen betekenen!

Maar nu een beetje concreet. Sinds vorige week ben ik weer begonnen met werken bij Double Performance, dit ga ik 16 uur in de week doen. Daarnaast heb ik mijn status van de Nederlandse sportbond NOC*NSF behouden en lig ik veel in het zwembad om te zorgen dat ik geen dikke buik krijg Ook heb ik veel met vrienden en vriendinnen afgesproken en op die manier heb ik dus meer dan genoeg te doen, maar stuk voor stuk allemaal enorm leuke dingen. Daarnaast ben ik veel bezig met alles op een rijtje zetten, wat wil ik allemaal sportief gezien gaan doen en hoe wil ik dat gaan doen. Nou, de laatste is eigenlijk niet zo moeilijk, want dat is gewoon heel erg hard trainen maar een beetje structuur daarin is erg belangrijk. Voor een groot deel is dat al gelukt, ik ben namelijk erg trots dat zowel m`n conditietrainer Ralf als krachttrainer Johan naast mij blijven staan. Komende maandag heb ik samen met m`n gehele begeleidingsteam het jaarlijkse etentje en dan worden altijd de mooiste dingen bedacht, dus wordt vervolgd!

Maar ik zou mezelf niet zijn als ik nog geen plannen heb. En in groten lijnen heb ik dat wel een beetje af. En dat is hierboven al te lezen en zal ik nog een beetje uitleggen. Allereerst nog voor dit jaar. Zoals ik al zij heb ik het zwemmen weer opgepakt, nog niet super serieus maar ik lig toch wel vier keer in het zwembad en fitness daarnaast nog 1 á 2 keer in de week. Vanaf volgende week zal ik er nog twee zwemtrainingen bij doen maar mijn schouders moesten enorm wennen aan de beweging. Eigenlijk wilde ik dat eind november m`n eerste wedstrijd gaan zwemmen. Maar ik heb me al laten overhalen (eigen schuld) om op 21 oktober mee te doen aan een wedstrijd in Zaandam waar ik start op de 800 meter vrije slag en 200 meter wisselslag. De komende maanden zal ik lekker actief zijn in het zwembad, mooie uitlaatklep en het is toch even iets anders dan fietsen. In januari zal ik het fietsen weer langzaam gaan oppakken, want ook in de fiets heb ik voor komende jaar doelen. En dat zal er wel wat anders uit gaan zien dan andere jaren. In de maand juni doe ik namelijk twee met twee projecten in de bergen van Oostenrijk en Frankrijk, `De Battle` en fietsenvoor.nl. De Battle is een wedstrijd tussen allemaal revalidatiecentrums uit Nederland die de strijd tegen elkaar aangaan. Dit geeft de revalidanten een hele mooie uitdaging om hard voor te trainen en vervolgens op iedereens maximale vermogen omhoog te rijden. Ik zal daar zijn om mensen te begeleiden en aanwezig te zijn als `paralympische sporter`, een hele eer en gaaf om te doen! Dit evenement wordt gehouden in de week van 10 juni. Iets meer als een week later, op zaterdag 22 juni, ga ik mijzelf compleet leeg fietsen op de berg ‘Col de la Colombière ’ voor het Fietsenvoor project. Hiermee heb ik drie jaar geleden ook al meegedaan en dat was heel erg gaaf. Een leuke en enthousiast organisatie en een kleinschalig project waar we geld op gaan halen voor het Wilhelmina Kinderziekenhuis dat dan 125 jaar bestaat. Een mooi doel waarvoor ik hard op zoek ga naar sponsors maar later meer daarover. Het is de bedoeling dat ik bij deze evenementen met een goede inhoud aan start sta, want vervolgens heb ik nog twee maanden om flink aan m`n snelheid te gaan werken. Eind augustus sta ik namelijk aan de start van de Wereldkampioenschappen in Canada. Afgelopen week heb ik een gesprek gehad met bondscoach Eelke van der Wal en hij heeft mij mondeling toegezegd dat ik zeker wordt opgesteld voor de WK selectie. Ik mis namelijk in juni de wereldbeker wedstrijd in Spanje maar hij geeft mij de gelegenheid om me op m`n eigen manier voor te bereiden op de wereldkampioenschappen. Gelukkig begrijpt hij dat ik wat tijd nodig heb en dat ik niet nu alweer alles op het fietsen zet.

Ter afsluiting nog meer mooi nieuws met betrekking tot sponsoring. Ondertussen heb ik een gesprek gehad met m`n sponsoren en ze gaan door met ondersteunen! Hier ben ik erg blij mee, precieze invulling hiervan gaan we nog bespreken maar ik ben trots dat deze bedrijven achter me blijven staan, dank hiervoor!!

©Walter Schellingerhout / fotostudio Enjoy

Vandaag ben ik heerlijk vrij, even geleden dat ik een hele dag echt niks speciaals op de planning heb staan. Vanmorgen lekker gezwommen, straks even langs de kapper en vanavond pannenkoeken bakken om die met wat vrienden op te eten en vervolgens de kartbaan even onveilig te maken! Tot snel.